Jerôme van de Sande schrijft

Omdat er rondom een Tour de France ook altijd veel mooie verhalen te schrijven zijn, hebben we besloten om Roois enige echte razende reporter en columnist Jeroen ook een plek binnen deze site te geven.

Jeroen zal de Tour en het Tourspel van commentaar voorzien, en daarnaast kunt u enkele columns van hem verwachten


Straattheater in Brugge

Twee dagen heb ik gespendeerd in het idyllische Brugge. Een wirwar van oude straatjes met altijd aan weerszijden historische pandjes. Een zee van keien heeft de stad overspoeld. Je zou er stratenmaker zijn. Dan voel je jezelf zeker en vast als een matroos die iedere dag van het jaar het dek moet schrobben. Er komt geen einde aan.

De Belgen zijn een zeer beleefd, soms ietwat schuchter, maar uiterst behulpzaam volkje. Dat bleek afgelopen vrijdagnacht eens te meer. We konden ons hotel niet vinden. De kaart in onze binnenzak bracht soelaas. Echter wisten we de straatnaam niet meer. Dus het bleef bij turen naar de map. Er kwam een man aangefietst. Hij leek wel een pater. Gezien het tijdstip een zeldzaamheid. Gaan paters wel eens op café? Direct parkeerde hij zijn fiets en schoot hij te hulp. ‘Hotel Europ? Mmmmm, eens zien…. Lap zeg, ik weet het niet.’ Een Nederlander zou vriendelijk bedanken en doorfietsen. Een Belg niet. Hij bleef en wilde een oplossing vinden. Die kwam er aan. Een jongeman, nog geen twintig jaar, voegde zich bij het steeds ridiculer wordende gezelschap. Hij kreeg dezelfde vraag en dacht bedeesd na. Hij doopte de man intussen om tot Damiaan. Een mooie naamgeving vonden wij, dus besloten we hem vanaf dat moment zo te noemen.

De Damiaan stond inmiddels met onze kaart driftig te zwaaien naar een rustig rijdende auto. Daarin zaten twee vrouwen van middelbare leeftijd. Polen, dachten we, maar het accent was toch echt Belgisch. Ze stopten en mengden zich in de discussie, maar al snel werden andere gespreksonderwerpen aangeboord. Daar stonden we dan. Links een puber die voor ons Google maps probeerde te visualiseren en rechts een Damiaan die rare versierpogingen ondernam bij twee ietwat ordinaire madammen. Plots klonk de heldere boodschap. ‘Ik weet het!’, riep de jongen. Het is hier links, dan meteen rechts en dan ben je er. Meteen waren we vertrokken, maar natuurlijk niet voor dat we de jonge gids hadden bedankt. De Damiaan wilde al niet meer luisteren. De kaart mocht hij houden. Tweehonderd meter. Verder was het niet. De lachspieren werden getraind toen het bizarre avontuur aan een analyse werd onderworpen.  

Inmiddels zijn we thuis. Het wielrennen was even op een zijspoor beland, maar de tv staat alweer afgestemd op Nederland 1. Tony Martin knalt als een razende door de Vogezen en zal zo gaan winnen. En de Damiaan? Misschien zit hij al wel in een biechthokje. Niet om te luisteren…

Blog 'Jeroen'

Archief


Het Rooise Tourspel - Organisatie: Stichting RooisTourspel - Ontwerp en ontwikkeling: IIZY online software Hosting: IIZY online software