Jerôme van de Sande schrijft

Omdat er rondom een Tour de France ook altijd veel mooie verhalen te schrijven zijn, hebben we besloten om Roois enige echte razende reporter en columnist Jeroen ook een plek binnen deze site te geven.

Jeroen zal de Tour en het Tourspel van commentaar voorzien, en daarnaast kunt u enkele columns van hem verwachten


Opgejaagd door een peloton. Hoe voelt dat?

Op een gegeven moment gaan je achillespezen zeer doen. Je heup begint te zeuren als een bejaarde vrouw die haar advocaatje niet op tijd krijgt. Het draadje van je telefoon naar je oren schuurt al een uur langs je elleboog en begint te irriteren. De zon op je gelaat maakt alles goed. Bij het dichtdoen van je ogen, voel je de warmte en denk je even niet aan het oersaaie asfalt, maar aan een boulevard in Barcelona. Je bent op weg naar een Tapasrestaurant en je bent wat laat.

Dat noemen ze rennen zonder druk op de ketel. Geen adem in je nek van een concurrent. Ik zou wel eens willen voelen hoe het is om een dampend peloton achter je aan te hebben. Als je opgejaagd wild bent, moet dat wat met je doen. Kom je er dan achter dat angstzweet geen verzinsel is? Als je hart al aan de top van zijn kunnen is, kan het dan door spanning nog harder kloppen? Een interessante vraag. Ik zou erachter willen komen.

Ik zou willen weten hoe het is als je over je schouder kijkt en 190 man achter je op de pedalen beuken om jou – en je fiets natuurlijk – in willen halen. Dankzij de gemêleerde tricots lijkt het alsof een kleurenwaaier op je afkomt die door de wind is bevangen. Mooi gesorteerd; groen in het midden, rechts een rode veeg en links een geel cordon. Ik stel het me nu zo voor, maar volgens mij heb je dan niet de tijd om er zo uitgebreid over na te denken.

Je denkt alleen maar aan hoe ver het nog is en of je benen het nog volhouden. Tien minuten geleden was de voorsprong nog drie minuten. Toen voelden de dijen als een ultramoderne TGV. Het krijt op het bordje vertelt dat de marge is geslonken tot minder dan een minuut. Plots lijken die benen van je op een vervloekte Fyra-trein. Nog een kilometer. Je kijkt nog maar eens om. De kleurenwaaier is nu wel héél dichtbij. De adrenaline laat een spoor achter op het Franse wegdek. Je weet echt niet of het gaat lukken. Op hoop van zegen dan maar…. Eén overwinning heb je alvast geboekt. Je weet hoe het is om achtervolgd te worden.


Blog 'Jeroen'

Archief


Het Rooise Tourspel - Organisatie: Stichting RooisTourspel - Ontwerp en ontwikkeling: IIZY online software Hosting: IIZY online software