Jerôme van de Sande schrijft

Omdat er rondom een Tour de France ook altijd veel mooie verhalen te schrijven zijn, hebben we besloten om Roois enige echte razende reporter en columnist Jeroen ook een plek binnen deze site te geven.

Jeroen zal de Tour en het Tourspel van commentaar voorzien, en daarnaast kunt u enkele columns van hem verwachten


Fantasie

‘Ik ben Messi!!’ ‘Nee, ik ben Messi’ ‘Oke, dan ben ik Ronaldo!’ Kinderen willen zich meten met de beste voetballers van het heden. In hun fantasie passeren ze op dezelfde wijze, schieten ze synchroon met Messi met de binnenkant van de voet en meten ze hetzelfde kapsel aan als Ronaldo. Ik was vroeger niet anders. Alleen ik riep op ‘het Pek’ in Nijnsel dat ik Romario wilde zijn, mijn held van die tijd.

In de zomervakantie werd er even niet gevoetbald. Dan vertoefden we op de camping in Zeeland. In West-Capelle, Zoutelande of in het weggestopte Dishoek, aan de voet van Vlissingen. ’s Middags pikten we flarden van de Tour de France mee. Via een radiootje op het strand (als we geluk hadden, konden we vanachter het windscherm met de buren meeluisteren), op een klein tv’tje bij de ijscokraam, of in het café pal over de duinen. Als we het toch gemist hadden, keken we ’s avonds in de caravan. Zo bleef ik mijn sporthart fêteren en mijn fantasie prikkelen. De volgende dag ging ik het zien van de Tour in daden omzetten.

Niet meteen ’s morgens, maar pas na het zwemmen. De duinen tussen Zoutelande en de Dishoek waren toen al prachtig. Bomen en helmgras wisselden elkaar af. Het fietspad verbond de twee dorpen al glooiend. De kleine heuveltjes beeldde ik me moeiteloos in als een Mont Ventoux of een Alpe d’Huez. Mijn moment van demarreren koos ik altijd heel geraffineerd, of dat deed mijn vader mij vermoeden. Als hij niet keek, sprintte ik aan de andere kant van het fietspad weg. In mijzelf aapte ik de stem van Mart Smeets na, die jubelde omdat ene Claudio Chiapucci er tussenuit peerde. Ik hoorde dan mijn moeder roepen dat ik op moest letten. Ik ontweek maar net een bolderkar. Die had ik niet gezien.Ik dacht dat het een ploegleiderswagen was.

Binnen vier kilometer won ik vier ritten, drie truien en evenzoveel Tour de Frances. Iedere dag weer. De sprint bewaarde ik uiteraard voor het laatst. Dan plantte ik mijn slippertjes op mijn pedalen en riep ik ‘Abdoujaparov,Abdoujaparov, Abdoujaparoooooovvvvv. Zo schoot ik de camping op en streek ik mijn shirtje glad voor het publiek. Op naar de huldiging. Meestal was dat een bord friet met mosselen.

 

Blog 'Jeroen'

Archief


Het Rooise Tourspel - Organisatie: Stichting RooisTourspel - Ontwerp en ontwikkeling: IIZY online software Hosting: IIZY online software