Jerôme van de Sande schrijft

Omdat er rondom een Tour de France ook altijd veel mooie verhalen te schrijven zijn, hebben we besloten om Roois enige echte razende reporter en columnist Jeroen ook een plek binnen deze site te geven.

Jeroen zal de Tour en het Tourspel van commentaar voorzien, en daarnaast kunt u enkele columns van hem verwachten


Driftige Vermote

Julien Vermote was vroeger al een driftig ventje. Hij werdal boos als zijn moeder zijn vorkje aan de verkeerde kant van zijn plasticPowerrangerbordje neerlegde. Dan smeet hij de kleine gehaktballetjes van bompa’srecept richting de hondenmand, die kort naast de prullenbak bij de keukendeurstond. Tussen het werpen door probeerde hij dan nog de haren van zijn jongerebroertje te ontdoen van de haarzakjes. Een klus die met veel gekrijs gepaardging.

Een paar jaar later op de basisschool in Kortrijk was het niet anders. Als zijnklasgenootje naast hem buiten de lijntjes kleurde (of om iedere anderefutiliteit) beende kleine Julien naar buiten om stampvoetend rondjes over hetschoolplein te lopen. Hij werd daarom snel gepest. Het was een sport inKortrijk om driftige Julien zo snel mogelijk uit de tent te lokken.
Bij de Etixx-Quick Step ploeg is dat vandaag de dag niet anders. Hulde voorzijn teammakkers. Van de eerste vier etappedagen is het al twee keer gelukt omhem des duivels te krijgen. Hoe ik dat weet? Ik heb hem al twee dagen briesend,vrijwel de gehele dag aan kop van het peloton zien fietsen met zijn karakteristiekekromme rug.

De pesterijen beginnen ’s morgens al. Ploegmaat Fabio Sabatini weet uitbetrouwbare bron (de verzorger had eens een kortstondige doch uiterst hitsigerelatie met de moeder van Julien) het ‘bestekverhaal’ en plakt dan ook steevastJulien’s mes en vork vast met dubbele tape aan de verkeerde kant van het bord.Soms lukt het de Belg om tot tien te tellen en zijn stoom binnen te houden.Maar als hij in de tourbus naarstig op zoek is naar zijn fietsschoenen en hijze na twintig minuten zoeken pas terugvindt in de magnetron, barst de bom.Julien’s ogen beginnen dan te tollen als Monseigneur  Cannibale en de aders in zijn nektransformeren van zandweggetjes tot dikke snelwegen op de Duitse landkaart.Snel pakt hij zijn fiets om vooraan te gaan staan bij de start en die kop nietmeer af te staan. Tientallen kilometers blijft hij de rest van het peloton metde nek aankijken. Het ziet er stampvoetend uit, alsof hij op het schoolpleinvan Kortrijk rondstiert. Het is de beste manier om zijn teamgenoten uren nietonder ogen te hoeven komen.
Uiteindelijk is hij zo de superknecht die hij moet zijn en profiteert Kittelvan al het werk. Er staat morgen één ding op het programma van de ploegleider;Julien weer boos krijgen… 

Blog 'Jeroen'

Archief


Het Rooise Tourspel - Organisatie: Stichting RooisTourspel - Ontwerp en ontwikkeling: IIZY online software Hosting: IIZY online software