Jerôme van de Sande schrijft

Omdat er rondom een Tour de France ook altijd veel mooie verhalen te schrijven zijn, hebben we besloten om Roois enige echte razende reporter en columnist Jeroen ook een plek binnen deze site te geven.

Jeroen zal de Tour en het Tourspel van commentaar voorzien, en daarnaast kunt u enkele columns van hem verwachten


Kameraadschap

Ze noemden me altijd ‘die kleine jongen met die grote broek’.Dat vond ik best gek eigenlijk. Mijn driedubbeldikke bril leek me eerder eenpesterijtje waard, of mijn flaporen die gelukkig niet erg groot waren, maar welvrijwel haaks op mijn hoofd staan. Dat betekende dus dat óf die broek heel erggroot moest zijn óf ik heel erg klein. Het vooruitzicht om zo opzaterdagochtend te worden genoemd, deerde me niks. Ik hield me alleen met dewedstrijd bezig.

Of ik nu moest spelen tegen DVG E2, Mulo E3 of Teisterbanders E1, iedere weekhad ik op vrijdagavond het gevoel alsof ik de volgende dag naar de Eftelingmocht. Het liefst ging ik ’s avonds met voetbalschoenen aan naar bed. Of iklegde mijn knalgele VV Nijnselsokken met bijbehorende (grote) broek op hetnachtkastje. Dan knipte ik mijn lampje uit, even weer aan om te kijken en deeventuele uitslag te voorspellen en dan weer uit. Om te dromen over enkeleverdedigende acties, want ik stond destijds als stormram achterin. Volgens mijomdat ik het minste zag. Dan liep ik altijd wel in de weg.
Bijna een zelfde gevoel bekruipt me deze avond. Het is niet dat ik de neigingheb om mijn racefiets mee in bed te nemen of om mijn outfit naast mijn bed tedraperen, maar het vooruitzicht om morgen door de bergen van Heidelberg tefietsen geeft me een schoolreisgevoel. Een gevoel alsof ik met Ome Henk meenaar een wedstrijdje van PSV mag op de L-Side.
Als ik zo ga slapen, hoop ik dat de wekker snel van leer trekt, dat de vogelsme om de oren fluiten, zodat ik wat boterhammen kan smeren voor onderweg. Danpopel ik om mijn fiets te preparen in mijn joggingbroek en dat ik mijn proviandcheck die ik de komende dagen tijdens het fietsen wel eens nodig mocht hebben.Om de auto zo in te richten dat alles stabiel staat met een flesje drinkennaast het stuur, zodat ik onderweg niets te kort kom. Snel gooi ik er nog eenzakje snoep bij, om onderweg mijn opgetogenheid weg te kauwen.
Het mooiste moet dan nog komen. Het verzamelen met de mannen. Een handshakehier en daar, de eerste scheet die wordt gelaten, de eerste harde grap over eenander, een dolletje, een discussie over het beste fietsmerk en een overleg overwelke route er gefietst gaat worden. Eerlijk gezegd was dat waarschijnlijkaltijd de grootste reden waarom ik voetbal zo leuk vond: het kameraadschap.      

Blog 'Jeroen'

Archief


Het Rooise Tourspel - Organisatie: Stichting RooisTourspel - Ontwerp en ontwikkeling: IIZY online software Hosting: IIZY online software