Jerôme van de Sande schrijft

Omdat er rondom een Tour de France ook altijd veel mooie verhalen te schrijven zijn, hebben we besloten om Roois enige echte razende reporter en columnist Jeroen ook een plek binnen deze site te geven.

Jeroen zal de Tour en het Tourspel van commentaar voorzien, en daarnaast kunt u enkele columns van hem verwachten


Een sport voor echte mannen

Om helemaal in de sfeer te komen van de Tour de France besloot ik om een stalen ros aan te schaffen. Mijn eigen droomwereld op wielen. Ik wilde graag voelen wat zij ook voelen, de renners. Pijn tussen de benen, schuim op mijn bek, een hongerklop, koptrekken voor een ploeggenoot. Wordt wielrennen onterecht geromantiseerd? Verdienen renners het om te worden omgedoopt tot helden van het asfalt? Om antwoord te krijgen klom ik op mijn fiets en kroop ik in het wiel van mijn strijdmakkers.

‘Waar gaan we naar toe?’ Schreeuwde ik tegen de wind in. ‘Hoe ver?’ bulderde ik er achteraan. Uit
enig gebrabbel begreep ik dat het ging om een “rondje” van 50 kilometer. ‘Mmmm’, dacht ik. ‘Moet
lukken, maar mag het een tikkeltje langzamer misschien?’ Daar werd geen gehoor aan gegeven. Als ik het echt zou vragen waarschijnlijk ook niet. Welkom in de wereld van het stoïcijns voorover hangen op je fiets, van de haantjes, de mannetjesputters en de gespierde kuiten. Het wereldje van even geen vrienden zijn en waarin de tijd ontbreekt om een slokje water te pakken. Niks rustig aan…

Halverwege de koers was ik al drie keer stuk gegaan, maar plots voelde ik me kiplekker. Mijn benen
gingen rond als de Thalys naar Parijs, ik voelde mijn longen op en neer gaan en dat voelde verdomd lekker. Mijn hart deinsde mee op het ritme. Kom maar op, maak er maar zeventig van. Vijftig is voor mietjes. Tot ik aan kop kwam….. Mijn zelfvertrouwen kreeg een oplawaai. ‘Wat zullen ze gniffelen in mijn wiel’, dacht ik. Mijn teller liep sterk terug. Ik probeerde nog aan te zetten, maar moest de strijd staken na hooguit dertig seconden voorop te hebben gefietst. Dan maar in het laatste wiel gaan zitten als een geslagen hond die net honderd keer een balletje heeft moeten halen.

Ik beleefde een soort déja-vu. Niet omdat ik het al ooit had meegemaakt, maar omdat ik alles al had gehoord op tv, van Martje Smeets en Maarten Ducrot. Ik geloofde ze nooit. Op kop zitten kan niet zo zwaar zijn als die twee wijsneuzen zeggen. En drie man terughalen omdat er een gaatje valt? Dat moet toch makkelijk kunnen?

Jarenlang ben ik eigenwijs geweest, maar ik kijk nu heel anders naar de sport. Wielrennen heeft voor mij aan respect heeft gewonnen. Het is nog mooier, uitdagender en moeilijker dan ik dacht. Het is een sport voor echte mannen…

Blog 'Jeroen'

Archief


Het Rooise Tourspel - Organisatie: Stichting RooisTourspel - Ontwerp en ontwikkeling: IIZY online software Hosting: IIZY online software